Cyberbullying jest to sieciowy odpowiednik znanego ze szkół znęcania się nad słabszymi. Wirtualne prześladowanie to okrutne i nietolerancyjne zachowanie obserwowane podczas komunikowania się za pośrednictwem telefonii komórkowej oraz w Internecie. Dopuszczają się go głównie — często anonimowo — nastolatki, a czasami również dorośli z problemami osobistymi.

Prześladowanie podczas komunikowania się za pośrednictwem telefonii komórkowej i w Internecie

Wirtualni prześladowcy dręczą, zawstydzają i zastraszają inne dzieci, korzystając z wiadomości tekstowych w telefonach komórkowych, poczty elektronicznej, komunikatorów internetowych, blogów oraz witryn internetowych. Prześladowanie przybiera różne formy: od rozpowszechniania fałszywych plotek oraz krępujących zdjęć innych osób po wysyłanie obraźliwych wiadomości, regularne molestowanie (czasami seksualne), śledzenie, groźby, a nawet wymuszania.

Między znęcaniem się nad słabszymi w tradycyjnym znaczeniu a wirtualnym prześladowaniem istnieją dwie zasadnicze różnice. Dzięki nowoczesnym technologiom internetowy prześladowca może bardzo szybko rozpowszechniać obraźliwe wiadomości. Krępujące zdjęcie wykonane telefonem komórkowym można na przykład w ciągu kilku minut wysłać do kilkunastu osób z klasy. Telefony komórkowe, komputery i Internet dają ponadto poczucie anonimowości, które zachęca do stosowania bardziej drastycznych form nękania.

Wychowanie w globalnej sieci

Rodzice pokazują dzieciom różnicę między dobrem a złem, a także zachowaniem etycznym a nieetycznym, ale nie zawsze przypominają im, że te same zasady obowiązują podczas korzystania z Internetu lub telefonu komórkowego, a powinni - podkreślają specjaliści z Symanteca.

Na tej samej zasadzie, w świecie realnym, rodzice otaczają dzieci troską i opieką. Zwykle znają miejsce ich pobytu oraz wiedzą, czym się zajmują i w jakim są towarzystwie. Kiedy jednak dzieci korzystają z telefonu komórkowego lub Internetu, opiekunowie wiedzą, co robią, ale nie wiedzą z kim, ani nie znają treści prowadzonych rozmów i przesyłanych wiadomości, czym zdaniem Symanteca powinni się zainteresować.

Jako rodzice odpowiadamy za to, aby nasze dzieci nie padły ofiarą wirtualnych prześladowców ani nie prześladowały innych. Musimy z nimi rozmawiać i upewnić się, że znają zasadę „nie rób drugiemu, co tobie niemiłe”, a także rozumieją, że dotyczy ona również korzystania z telefonu i komputera. W przypadku dzieci powinniśmy monitorować sposób korzystania z nowoczesnych technologii. Jeśli zapisują się one do serwisów towarzyskich, powinniśmy poprosić o pokazanie utworzonych profili lub stron internetowych. Dzięki temu będziemy mogli łatwo sprawdzić, czy dziecko nie jest przypadkiem prześladowane lub czy samo nie prześladuje innych.