"W obliczu kryzysu ekonomicznego i niechęci w podejmowaniu ulepszeń na rynkach pracy, nie wolno zaprzepaścić wszelkich starań jakie zostały poczynione dla wyrównywania szans w zatrudnieniu kobiet i mężczyzn," stwierdził Vladimir Spidla, Komisarz ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans. "Wzrost zatrudnienia kobiet przyczyni się do długotrwałego rozwoju gospodarczego. Dzięki zwiększeniu i ulepszeniu miejsc pracy sprostamy wymaganiom, jakie przed nami stają."

Zgodnie z ostatnim badaniem Eurostatu, wskaźnik zatrudnienia wśród kobiet wzrósł (z 53.6% w 2000 r. do 58.3% w 2007 r.) i jest bliski osiągnięcia celu założonego w Traktacie Lizbońskim a mianowicie 60%. Z drugiej jednak strony przedmiotem zainteresowania powinna stać się teraz jakość tej pracy. Kobiety wciąż zarabiają bowiem średnio 15% mniej niż mężczyźni. W dodatku, nie są tak licznie reprezentowane na kierowniczych stanowiskach, zajmując zaledwie 10% miejsc pracy w zarządach przedsiębiorstw.

Uzyskanie gospodarczej niezależności mężczyzn i kobiet jest jednym z priorytetów "Mapy Drogowej na rzecz Równości Kobiet i Mężczyzn", przyjętej przez Komisję Europejską na lata 2006 - 2010 (ang. European Commission's Roadmap on Equality between Men and Women). Istnieje wciąż wiele przeszkód dla pełnego rozwoju potencjału kobiet w pracy. Trudności z połączeniem życia prywatnego i zawodowego są właśnie takimi przeszkodami. Wskaźnik zatrudnienia kobiet, które mają dzieci spada o średnio 12 punktów procentowych a różnica wskaźnika zatrudnienia mężczyzn i kobiet, wychowujących dzieci wynosi aż 26 punktów procentowych. To jasno obrazuje istniejący wciąż brak równowagi pomiędzy kobietami i mężczyznami w zajmowaniu się dziećmi. Ułatwienia w opiece nad dziećmi są wciąż w wielu Państwach Członkowskich dalekie od oczekiwań. W ostatnich miesiącach Komisja Europejska przedstawiła pakiet rozwiązań, dzięki którym kobietom ma być łatwiej kontynuować karierę zawodową po pojawieniu się dziecka.

Komisja Europejska jest otwarta na dialog jaki został zapoczątkowany w trakcie konferencji. Umożliwił on bowiem zarówno sprecyzowanie wyzwań dotyczących możliwości zawodowej równości kobiet i mężczyzn, zdefiniował cele do osiągnięcia i cel wprowadzenia w życie większości dobrych praktyk istniejących w krajach europejskich.