Substytucja usług głosowych w Polsce i UE

Przeczytaj także: UKE a rynek telekomunikacyjny 2006-2011

Substytucja cenowa

Zjawisko substytucji nieodłącznie wiąże się z kosztami ponoszonymi przez użytkowników i generowanymi przychodami. Spadek popularności telefonii stacjonarnej wpływa na zmniejszanie się średniego miesięcznego dochodu z abonenta (ARPU) w 2010 r. dynamika zmian wyniosła ok. 12%. Analogiczny wskaźnik dla operatorów sieci ruchomych w analizowanym okresie wykazywał niewielkie wahania, mimo istotnych obniżek cen połączeń. W ciągu ostatnich pięciu lat APPM spadł aż o 62,2%, w przypadku zaś usług w stałej lokalizacji jedynie o 18,8%.

Występowanie FMS determinowane jest występowaniem różnic w kosztach korzystania z usług substytuowanych i substytucyjnych. Celem przedstawienia tych dysproporcji zestawiono ceny połączeń do krajowych sieci stacjonarnych, sieci komórkowych oraz międzynarodowych w wybranych planach taryfowych. Operatorzy świadczący usługi w stałej lokalizacji oferują konkurencyjne stawki połączeń F2F. Z wyjątkiem MNI Telecom, dla rozmów lokalnych i międzystrefowych stosowana jest jednolita cena. Średni koszt za minuty kształtuje się na poziomie 0,12 zł i jest on o 0,15zł niższy w stosunku do ruchu M2F oraz o 0,21 zł w odniesieniu do połączeń M2M.

Zasadnicze znaczenie w wolumenie ma jednak ruch kierowany do sieci ruchomych. Różnica między stawką F2M a M2M wynosi aż 0,22 zł. Wpływ na tak dużą dysproporcję ma przede wszystkim atrakcyjna oferta P4 i Cyfrowego Polsatu z niskimi cenami połączeń, jednolitymi dla wszystkich sieci komórkowych.

W przypadku połączeń międzynarodowych występuję duże zróżnicowanie zarówno pomiędzy usługami mobilnymi i stacjonarnymi, jak i między poszczególnymi planami taryfowymi. Abonenci telefonii stacjonarnej wykazują wysoką wrażliwość na zmianę cen przy wzroście kosztów powyżej 10% z usługi zrezygnowałoby aż 52% badanych Analogiczny wskaźnik dla użytkowników telefonów komórkowych był niemal pięciokrotnie niższy.