Przedsiębiorstwo podało trzy główne argumenty jako uzasadnienie wnioskowanej podwyżki cen - przewidywany wzrost ceny zakupu gazu z importu, wyższy poziom kursu dolara w stosunku do przyjętego w kalkulacji taryfy ustalonej na okres kwiecień-grudzień 2006 r. oraz konieczność dokonania większych niż zakładano zakupów gazu z importu w związku ze zwiększonym zużyciem gazu na początku roku.

URE odmówił zatwierdzenia podwyżek na podstawie rozporządzenia taryfowego Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi.

Zdaniem URE spółka błędnie przyjęła, że szczegółowy przepis na który powoływało się PGNiG daje podstawę zmiany taryfy, bowiem prognozy przez nią sporządzone i wykorzystywane przewidują zmianę warunków działalności gospodarczej na znacznie mniej korzystne niż przyjmowane przy zatwierdzaniu taryfy.

Tymczasem prawidłowa interpretacja tego przepisu mówi zupełnie coś odmiennego: przedsiębiorstwo energetyczne może wnioskować o zmianę taryfy w przypadkach nieprzewidzianej i istotnej zmiany warunków gospodarowania, ale dotyczy to wszelkich zdarzeń już zaistniałych a nie prognozowanych.

Prezes URE nie dopatrzył się także uzasadnienia zmiany taryfy w przepisie który pozwala zmienić decyzję administracyjną (taką jest zatwierdzona taryfa), jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.