Wystąpienia publiczne menedżerów - smaczki

Przeczytaj także: Sytuacja kryzysowa a sztuka przemawiania

POWTÓRZENIE

Gombrowicz pisał: „Przez powtarzanie, przez powtórzenia najsnadniej tworzy się wszelka mitologia!” (Ferdydurke). Prawda ta była znana już starożytnym teoretykom i praktykom „sztuki wymowy”, którzy wykorzystywali ją w różny sposób, powtarzając (na wiele sposobów) te same słowa i konstrukcje składniowe. Powtórzenie może mieć charakter prosty („x, x, x”) lub też stopniowalny („te cudo, ta kobieta, ta baba”).

Przykładem prostego powtórzenia może być przemówienie Henryka Sienkiewicza na zjeździe wychowanków Szkoły Głównej (6 czerwca 1905 r.) o „wyższym przybytku naukowym”. Polski noblista mówił o nim w następujący sposób: „Miał on zaświecić jak gwiazda nad całym krajem, miał rzucić jasne promienie wiedzy w najodleglejsze krańce tej ziemi, miał wytworzyć ludzi nauki i światłych obywateli, miał podnieść poziom naszej kultury i uszlachetnić, a zarazem pogłębić myśl narodową”. Nieco bardziej skomplikowane jest powtórzenie typu „x... y”, „x... y”) jak w: „Kto często łamał przymierza? Kartagińczycy. Kto prowadził najokrutniejsze wojny? Kartagińczycy. Kto Italię znieważył? Kartagińczycy”.



Inne figury retoryczne z opisem i przykładami użycia plus wiele dodatkowych ciekawych informacji na temat przemawiania i komunikowania się znajdziesz w książce „Retoryka” pod redakcją M. Barłowskiej, A. Budzyńskiej-Dacy i P. Wilczka (Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008). Książkę znajdziesz w księgarni internetowej www.ksiegarnia.pwn.pl, wpisując w pole wyszukiwarki tytuł.