Ekspaci wskazywali, że największym problemem, z jakim borykają się ich dzieci, jest utrzymywanie kontaktu z przyjaciółmi i rodziną, którzy mieszkają w ich kraju pochodzenia. Problem ten dotyczy jednak zarówno dzieci, jak i ich rodziców. Dwie trzecie z nich rozmawia ze swoimi bliskimi co tydzień.

Zdrowy styl życia

Ekspaci mieszkający i pracujący w Australii uważają, że kraj ten oferuje najlepsze warunki dla zdrowego i aktywnego rozwoju dzieci. Ich dzieci spędzają na świeżym powietrzu więcej czasu i częściej uprawiają sporty niż przed przeprowadzką. Australijscy ekspaci wskazali również, że ich dzieci zdrowiej się odżywiają odkąd mieszkają w tym kraju. Dało to Australii pozycję lidera wśród krajów objętych badaniem pod względem możliwości zapewnienia dzieciom ekspatów zdrowego stylu życia.

Dla porównania wyniki badań „Expat Explorer” wykazały, że USA i Wielka Brytania są najmniej przyjazne dzieciom ekspatów z perspektywy zdrowego stylu życia. Dzieci żyjące w tych krajach częściej są mało aktywne, spędzając więcej czasu na oglądaniu telewizji i graniu w gry komputerowe. Ponadto, dzieci ekspatów mieszkających w USA częściej niż przed przeprowadzką żywią się fast foodem.

Bezpieczeństwo i edukacja

Singapur został oceniony najlepiej z punktu widzenia poziomu bezpieczeństwa dzieci ekspatów. 93% respondentów mieszkających i pracujących w Singapurze stwierdziło, że czują się bezpieczniej niż w swoim ojczystym kraju. Ponadto respondenci badania uznali, że miejsce to oferuje również najwyższy poziom edukacji i opieki nad dziećmi w porównaniu z krajem, w którym żyli przed przeprowadzką. Jednocześnie Singapur został uznany za najdroższą lokalizację z punktu widzenia kosztów wychowywania dzieci.

Ekspaci biorący udział w badania „Expat Explorer” wskazali, że Wielka Brytania jest krajem, w którym organizacja edukacji dla dzieci przysparza im znacznych trudności. Ponad połowa respondentów wskazała, że zorganizowanie edukacji dla dzieci w tym kraju było trudne. Duża grupa ekspatów mieszkających w Wielkiej Brytanii stwierdziła, że poziom edukacji w tym kraju jest niższy niż w ich kraju macierzystym. Jednocześnie tylko 15% z nich zadeklarowało gotowość do inwestowania w płatną edukację swoich dzieci.