Istnieje wiele ujęć relacji pomiędzy coachingiem i zarządzaniem strategicznym. Według jednego z największych autorytetów współczesnej nauki o zarządzaniu – Dave’a Ulricha – różnica pomiędzy "banałem a profesjonalizmem" polega tu przede wszystkim na ukierunkowaniu coachingu na rezultaty i osiąganiu dzięki niemu wyraźnie określonych wyników. Jest to warunek nadania coachingowi wymiaru strategicznego. Autor ten wyróżnia dwa rodzaje wyników działań coachingowych: zmiany zachowań oraz budowę i realizację strategii. Są one wzajemnie powiązane i w obu wypadkach mają charakter długofalowy. W artykule skoncentrujemy się na omówieniu budowy i realizacji strategii.

Proces coachingu strategicznego powinien udzielić zarządzającemu pomocy w uzyskaniu jakości
i pewności w dwóch głównych sprawach:

• celów, do jakich chce dążyć,
• metod, za pomocą których chce je osiągnąć.

Program budowy strategii można podzielić na siedem głównych etapów. Wzorując się na schemacie opracowanym przez D. Ulricha, podejmiemy próbę wskazania w każdym z nich roli działań o charakterze coachingowym.

1) Określenie istoty biznesu i głównych założeń strategii

Celem organizacji jest osiąganie celów ustalonych w ramach przyjętych strategii. Celem menedżera powinna być realizacja celów organizacji. Celem coachingu strategicznego jest osiagnięcie maksymalnego stopnia pewności, że menedżer ma pełną jasność co do celów, które powinien osiągnąć, i środków, za pomocą których chce to zrealizować. Pytania, na które należy w procesie coachingowym poszukiwać odpowiedzi to m.in.:

• Jakie są główne cele, które ma osiągnąć twoja firma?
• Kogo zaliczasz do swoich głównych klientów?
• Dlaczego ci klienci współdziałają z tobą, a nie z twoimi konkurentami?
• Czy posiadasz wystarczające zasoby dla zrealizowania założonych celów?
• Jakie są twoje obecne priorytety? (Wskaż 2-3 spośród nich).