Euler Hermes: rynki wschodzące a recesja

Ocena kraju a ryzyko w wymianie gospodarczej
Tomasz Starus, główny analityk i dyrektor Działu Oceny Ryzyka w Euler Hermes w Polsce przypomina: „Ocena gospodarki kraju może, ale nie musi przekładać się bezpośrednio na ryzyko w wymianie handlowej naszej firmy z odbiorcą z danego kraju. Od czego to zależy, kiedy powinniśmy brać to pod uwagę przy sprzedaży za granicę? Decydujący jest wynik tej oceny. Jest ona – mówiąc w skrócie – oceną wypłacalności danej gospodarki. Gdy kryzys finansowy w danym kraju jest znaczny, przekłada się to na kondycję nawet solidnych odbiorców i mamy wtedy do czynienia nie z dominem, ale z tornadem upadłości.”

Eksperci podają, że takim progiem, przy którym ryzyko jest rzeczywiście wysokie to ocena kraju na poziomie „C”. Euler Hermes podaje jako przykład Węgry – będą one potrzebować zapewne dalszej pomocy finansowej z zewnątrz. Przekłada się to na sytuację przedsiębiorstw i masową skalę ich upadłości – spodziewane 14 tysięcy w br. (szokująca liczba, biorąc pod uwagę wielkość kraju).

Euler Hermes zauważa, że możemy tez mieć do czynienia z odwrotną sytuacją – gdy kraj ma dobrą płynność finansową, a mimo to lokalni przedsiębiorcy nie spłacają swoich zobowiązań. Takim przykładem mogą być Włochy, mające rating „AA„, czyli cieszące się zaufaniem inwestorów, nie mające problemów z obsługą zadłużenia. Jednocześnie ryzyko braku płatności ponoszone przez polskich eksporterów na rynek włoski jest większe, niż to z jakim mamy do czynienia na rodzimym rynku. A przecież Polska ma rating „BB”, a płynność finansowa polskich przedsiębiorstw także pogorszyła się w ostatnim kwartale… Analogicznie jak we Włoszech jest w odniesieniu np. do Niemiec, Wlk. Brytanii czy Hiszpanii. Są to kraje bardzo stabilne w sensie makroekonomicznym, w pełni wypłacalne, ale nie przekłada się to na spodziewane bezpieczeństwo transakcji.

Gospodarki wschodzące spowalniają
W warunkach recesji ryzyko kraju nabiera innego wymiaru. Zdaniem Euler Hermes gospodarki wschodzące stają w obliczu:

• zanikających źródeł finansowania zewnętrznego,
• recesji w największych gospodarkach – czyli spadku eksportu,
• spadających cen surowców i żywności, istotnych w ich bilansie handlowym.

Problemy banków z płynnością, zmienne kursy walut oraz wycofanie kapitału zagranicznego dodatkowo pogłębiły te trudności. Słabości tych gospodarek, takie jak np. deficyt wymiany handlowej, mniej widoczne w okresach wzrostu, teraz ponownie się wyłoniły. Teoria decouplingu, według której gospodarki wschodzące miałyby dalej się rozwijać, w znacznym stopniu straciła zasadność.