Utrzymująca się od prawie trzech lat dobra koniunktura gospodarcza, której jednym z wymiernych rezultatów był spadek bezrobocia i wzrost wynagrodzeń, przyczyniła się do wzrostu zamożności przeciętnej polskiej rodziny. W miarę jak rosły zarobki i dochody per capita, zwiększały się możliwości oszczędzania (choćby niewielkich kwot) przez ludność, a dążenie do poprawy standardu i komfortu życia wzmagało zapotrzebowanie na łatwo dostępne, tanie kredyty konsumpcyjne. Nie wszystkie jednak gospodarstwa domowe chciały i potrafiły korzystać z oferty bankowej, zwłaszcza że wiele z nich nadmiernie zwiększyło obciążenie swych budżetów spłatą wcześniej zaciągniętych zobowiązań i w okresie bezpośrednio poprzedzającym wypłatę poborów, potrzebowało kilkudniowej pożyczki, popularnie zwanej „chwilówką”.

Popyt na tego typu krótkoterminowe produkty finansowe nie został w pełni wykorzystany w polityce marketingowej banków, promujących głównie karty kredytowe i debetowe. Tę lukę wypełniły parabanki, a wśród nich – spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – proponujące wyższe od bankowych odsetki od depozytów i (pozornie) tańsze, łatwo dostępne krótkoterminowe pożyczki, generując tym wyższe zyski w swej działalności depozytowo-pożyczkowej, im szybciej potrafiły i mogły obracać pieniądzem. Nie jest to wprawdzie zachowanie całkowicie bezpieczne, mimo że ryzyko utraty płynności finansowej w przypadku SKOK ogranicza się do relatywnie niewielkiego kręgu członków, a w razie zagrożenia płynności finansowej, lub w innych szczególnych sytuacjach, kasy mogą liczyć na dotacje z Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej.

Ryzyko finansowe SKOK najskuteczniej zmniejsza – konsekwentnie realizowana od wielu lat – strategia wzmocnienia potencjału kapitałowego kas, nie tylko w drodze konsolidacji ich zasobów finansowych, ale także dzięki napływowi nowych członków i utrzymywaniu stopy emisji nowych pożyczek poniżej stopy przyrostu nowych i odnawianych depozytów. Obok dochodów z podstawowej działalności, kasy zdobywają dodatkowe wpływy świadcząc różne usługi w niszowych obszarach rynku pieniężnego.

Badaniem objęto 65 kas oszczędnościowo-kredytowych, a więc o trzy mniej niż w analogicznym okresie roku ubiegłego, które zostały w tym czasie wchłonięte przez silniejsze podmioty. Nadal trwała rozbudowa sieci dystrybucji produktów SKOK, dzięki czemu wzrosła z 1 625 do 1 692 (o 67) liczba ich oddziałów i punktów obsługi klienta. Tworzenie nowych placówek i poprawa jakości funkcjonowania istniejących wcześniej stanowisk pracy wymagały pozyskania odpowiednio licznej kadry, w związku z czym przeciętne zatrudnienie w kasach zwiększyło się z 6 173 do 7 065 osób (o 892 etaty).

Rozwój działalności SKOK miał podstawy we wzroście z 1 607 tys. do 1 754 tys. (o 9,2%) liczby członków, rekrutujących się przede wszystkim ze środowisk utrzymujących się z pracy najemnej. Udział osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek (0,6%-0,7%) był znikomy, ale o ich rosnącym zainteresowaniu usługami SKOK świadczyła wysoka dynamika napływu członków z tej grupy (wzrost w ciągu roku o 34,6%). Wraz ze wzrostem liczby członków zwiększyła się, choć mniej niż proporcjonalnie, liczba umów depozytowych; w okresie pierwszych sześciu miesięcy ub. roku zawarto ok. 247 tys. nowych umów, w analogicznym okresie roku bieżącego – prawie 281 tys. (o 34 tys. więcej).