Dzięki szybkiemu rozwojowi usług i możliwości telekomunikacyjnych rośnie popularność telepracy. Szacuje się, że na całym świecie na odległość pracuje już kilkadziesiąt milionów osób: ok. 30 mln w USA i prawie tyle samo w Europie. Niektóre prognozy przewidują, iż do 2007 roku liczba telepracowników w Europie zwiększy się do 40 mln.

Wśród krajów Unii Europejskiej telepraca podejmowana jest najczęściej w Skandynawii: w Szwecji i Finlandii zatrudnieni w tej formie stanowią około 15% całej siły roboczej, w Danii - 11%. Uważa się, że przyczynia się do tego wysoka jakość i relatywnie niska cena nowych technologii oraz sprzyjające warunki ekonomiczne.

Również w krajach Beneluksu telepracownicy stanowią znaczący procent siły roboczej: w Holandii - 14%, w Belgii - 11%. W obu tych krajach stosowana polityka rynku pracy równoważy stabilność i bezpieczeństwo zatrudnienia z elastycznością, która ułatwia wprowadzenie innowacyjnych form zarobkowania.

Telepraca jest najmniej popularna w Hiszpanii, Portugalii i Grecji (ok. 2% siły roboczej), gdzie znajduje się dopiero na etapie prób i eksperymentów. Krajem o relatywnie niewielkim odsetku telepracowników (1%) jest również Francja, w której, mimo utworzenia w 1997 r. krajowego stowarzyszenia ds. telepracy oraz powszechnej dyskusji w prasie, przedsiębiorstwa nie dostrzegają jeszcze korzyści z wprowadzania tego sposobu organizacji czasu i pracy.

W nowych państwach UE telepraca - jak wynika z raportu Komisji Europejskiej - telepraca jest jeszcze słabo rozwinięta. Ocenia się, iż rozwój tej formy zatrudnienia w Europie Środkowej i Wschodniej jest obecnie na takim etapie, na jakim był w krajach Europy Zachodniej ok. 5-10 lat temu.

W Polsce ten model organizacji pracy jest nadal słabo znany lub jeszcze niedoceniany przez większość firm. Wynika to głównie z:
• mentalności pracodawców i zarządzających firmami,
• tradycyjnego sposobu zarządzania (pozytywny wyjątek stanowią firmy związane z Internetem),
• niskiego poziomu zastosowania nowoczesnych technologii informatycznych i komunikacyjnych w polskich przedsiębiorstwach.

Jako formę zatrudnienia telepracowników przedstawiciele badanych firm stosujących telepracę wskazywali:
• umowę o pracę (43%),
• umowę o pracę na czas nieokreślony (37%),
• umowę-zlecenie (25%),
• umowę o dzieło (21%),
• współpracę z osobami samozatrudnionymi (29%).