Zespół badawczy mówi, że urządzenia te mogą również zostać użyte do monitorów komputerowych. Oferują one taką samą jakość jak ekrany ciekłokrystaliczne.

"Obecnie dostępne monitory odtwarzają tylko ograniczoną ilość kolorów" – powiedział Manuel Aschwanden ze Swiss Federal Institute of Technology z Zurychu, jeden z członków grupy badawczej. – "Ta technologia przeważa nad innymi przede wszystkim tym, że wyświetla wszystkie kolory".

Rozmyślania błękitnego nieba

Obecne technologie stosowane w monitorach, np. katodowa lampa obrazowa w telewizorach, ekrany ciekłokrystaliczne i plazmowe, odtwarzają kolory używając trzech elementów oświetlanych na czerwono, zielono i niebiesko. Inne kolory tworzone są poprzez łączenie podstawowych kolorów. Np. żółty powstaje z połączenia czerwonego i zielonego. By pokazać bardziej skomplikowany obraz na monitorze, trzeba połączyć tysiące pojedynczych punktów znajdujących się na ekranie.

Różne rodzaje ekranów robią to też na różny sposób. Np. ekran LCD podzielony jest na tysiące pojedynczych pixeli, później dzielony jest on przez filtry na trzy subpixele o czerwonym, zielonym i niebieskim kolorze. Zmiana jasności każdego z tych kolorowych subpixeli powoduje stworzenie palety milionów różnych odcieni, które mogą zostać użyte by pokazać obraz.

Ta metoda nie jest jednak w stanie odtworzyć wszystkich kolorów, które istnieją w prawdziwym świecie. Jest to szczególnie oczywiste w czasie odtwarzania obrazu nieba. "Kiedy ściągasz zdjęcie nieba na swój laptop, niebieski nigdy nie jest taki sam jak w rzeczywistości" – powiedział Aschwanden.

Elastyczne mięśnie

Powodem tego typu problemów jest fakt, że trzy podstawowe kolory obecnie używane do odtwarzania barw na ekranie są stałe. Kolory wybrane przez producentów do wyświetlania – zielony, niebieski i czerwony – determinują wszystkie inne barwy, które mogą być reprodukowane.

Nowa technologia nie jest natomiast ograniczona systemem trzech kolorów. Badacze w miejsce tego systemu opracowali elastyczną metodę, która używa pełnej palety barw, które widzi ludzkie oko. Zespół w tym celu zbudował siatkę dyfrakcyjną - podziurawioną siatkę, która jest czymś w rodzaju miniaturowej żaluzji.