PGNiG wnioskuje o podwyżkę cen gazu o 10,2 procent między innymi ze względu na wzrost kosztów zakupu gazu z importu, wyższy koszt zakupu walut oraz brak rentowności na działalności obrotu gazem wysokometanowym.

Cena gazu stanowi tylko jeden z elementów kalkulacji cen dla klientów końcowych. Obok niej, w skład rachunków wchodzą opłaty przesyłowe, dystrybucyjne oraz abonamentowe. PGNiG wnioskuje wyłącznie o zmianę ceny gazu, a zatem potencjalne podwyżki dla odbiorców indywidualnych byłyby niższe niż 10,2 procent.

Według PGNiG, rachunki za gaz dla odbiorców indywidualnych wzrosłyby miesięcznie średnio o ok. 4,4 proc. dla odbiorców wykorzystujących gaz do gotowania, o ok. 5,5 procent dla odbiorców wykorzystujących gaz do gotowania i podgrzewania wody i o ok. 6,2 procent w przypadku odbiorców korzystających z gazu do gotowania, podgrzewania wody i ogrzewania domów i mieszkań.

Na początku lipca PGNiG odwołało się od decyzji prezesa URE, który odmówił zatwierdzenia nowej, wyższej o 12 procent taryfy cen gazu dla odbiorców hurtowych, przedstawionej przez PGNiG we wniosku złożonym na początku maja. Zdaniem PGNiG jedynym sposobem na zminimalizowanie negatywnych skutków braku zgody na poprzednią podwyżkę było wystąpienie z kolejnym wnioskiem.

Obecnie PGNiG kupuje gaz z importu po cenie wyższej niż uzyskuje ze sprzedaży odbiorcom krajowym. Oznacza to, że spółka prowadzi podstawową działalność, czyli obrót gazem ze stratą. Podstawową przyczyną strat na działalności obrotu gazem wysokometanowym są wyższe ceny zakupu gazu z importu oraz kursy walut.